Odio
Odiaba amarte...porque no podía estar contigo.Odio haberte perdido.
Odio hablarte como si fuéramos extrañas, sin sonreír...sin saludarte diciéndote amor...
Odio saber que ya no eres mía, que todos los sueños desaparecieron y los sentimientos se marchitaron...
Odio ser tan imbécil...sí, me odio. Por hacer las cosas tan mal y arruinarlo todo, por no ser capaz de mirar nada con optimismo...y por no ser capaz de cuidar lo que amaba.
Odio verme llorando por lo que perdí por comportarme tan mal...y llorar cada vez que encuentro esa foto tuya escondida dentro de mi cajón.
Pero lo que supera todo este odio, es saber que, al decirte que te amo, no me responderás lo mismo.

3 Comments:
el tiempo kura heridas y lo sabes, sólo tienes ke darjo pasar, aunke la espera duela
si odies no veure les coses amb més optimisme, pots començar per no odiar. És un primer pas important cap a la visió neta de les coses.
T'estimo, little carrot!
espero ver la actualizacion
Publicar un comentario en la entrada
<< Home